lukaszmacheta.com

O wyróżnieniach przyznawanych przez Society of Publication Designers wcześniej tylko wspomniałem. Ten kto kliknął i przejrzał listę zwycięzców zauważy, że wyjatkowo dużo nagród zebrał magazyn Wired (m.in. w kategoriach: Magazine of the Year, Cover, Entire Issue, Redesign oraz Feature, Story).

Ojcem tego sukcesu jest Scott Dadich, od 2 lat dyrektor kreatywny miesięcznika. To bez wątpienia jeden z najlepszych transferów w historii pisma, każdy kto przynajmniej raz miał w rękach Wired wie o czym mowa.

Dadicha na krótką rozmowę namówił Rob Haggart, autor zacnego bloga A Photo Editor. Dzięki jego uprzejmości mam możliwość zamieszczenia tego wywiadu. Zachęcam do lektury, warto.

- -

Working at a magazine that reports on the front lines of technology how do you see your role in defining how printed magazines look and behave in the future?
Honestly, I don’t think too much about it. I mean, in the back of my mind, we try to be aware of what has and has not been done in terms of magazine design, photography, printing, production, but it’s not a driving force in the day-to-day nuts and bolts of what we do. We have some ideas of projects and covers that we want to be the first to do, but we’re waiting on the tech to catch up to our ideas. I love magazines for what they are and can do right now.

Based on how Wired looks I’d say your editor, Christopher Anderson is fairly hands off when it comes to design and photography. Can you tell me how that works?
Chris is a tremendous editor. As is our executive editor, Bob Cohn. I wouldn’t say that they’re hands off, because they both have strong ideas about design and magazine-making. Our ideas clash from time to time, but I’d say that’s pretty rare. When I started at Wired, Chris and I had a dinner where we talked about our ambitions for the magazine, and I’d say they aligned perfectly. Both of us want to play with the conventions of storytelling and the role of design in magazine journalism. Wired is about innovation. For me, my Photo Editors and designers not to innovate would do a disservice to the brand and our readers. Folks come to Wired to be challenged and read about progress in the world.

I spend a little time on my blog talking about the dynamic between the creative director and photo editor and how many photographers assume it’s a completely hands-off process when in many cases it’s not. Can you explain how you work with your Photo Editors at Wired and how you think photo and art should work together?
Yes, I work very, very closely with my two photo editors, Zana Woods and Carolyn Rauch. My first real job was working for a photographer at Texas Tech with a really talented guy named Artie Limmer. He taught me how to assist and and how to see and shoot, so when I first went to Texas Monthly as art director and had to act as my own photo editor, I felt really well prepared. I spent 6 years there working closely with some spectacular photographers—Dan Winters, Platon, Brent Humphreys—and traveling all over the state, making great pictures with those guys. Coming to Wired and getting to work with Zana and Carolyn has been wonderful. We’re all good friends and collaborate on a daily basis, talking about stories and shoots. Our offices are an open bullpen style, so one of us is usually at another’s desk pitching someone or arguing about another approach. We all have different styles and tastes, and I think that shows up on our pages.

How would you define the role photography has within your design and at Wired in general?
I think it’s a strong voice in the book. I believe in respecting the work and vision of our photographers. I don’t allow our designers to crop or alter any of the photography in our pages, and for the most part, we try and keep type off of images—I don’t allow captions to be reversed out of images at all. And, in as diverse a feature well as we have, there’s always at least one or two stories where photography is the primary visual voice. My tendencies have been toward more graphic photography and it’s been nice to open my taste up to the looser and more organic styles my photo colleagues prefer. It’s a good mix and allows my designers to have a lot of freedom dealing with different visual approaches.

I tell photographers that it’s fine to send promos and marketing material to the creative director but never leave the photo editor out of the loop because I want to at least pretend like I know what they’re talking about when the creative director drops by with the promo from a photographer they’d like to work with. How do you feel about photographers approaching you directly?
I love it. But, yours is a valid point. I should never receive a promo that my photo editors didn’t get. We work as a team and make decisions as a team.

Redesigning a magazine is always a touchy subject with the publisher, editor and owner but I always find it renews my interest in the publication–this happened to me after you redesigned Wired. How often should publications do a redesign and why is everyone so apprehensive about it?
I think the timetable really depends on the magazine and where it is in it’s life-cycle. Texas Monthly had a general rule of redesigning every five years or so, but we had a mature readership that was more averse to change. So I did two redesigns while I was there, one minor, one major. My redesign at Wired launched in February of 2007, about five years after Darrin Perry’s 2002 redesign. But even now, we’re tweaking that redesign for a little front-of-book refresh. Wyatt and I want the design of Wired to be very agile, very adaptable, and since we’re learning all of the time, we want to put those lessons on the page.

- -

Na deser: sylwetka Scotta Dadicha z czasów gdy pracował w Texas Monthly (i również zdobywał dziesiątki nagród).

Wódka w sieci radzi sobie coraz lepiej, dowodem na potwierdzenie tej tezy jest moim zdaniem poniższy site:

Pokazywałem już na blogu jak wygląda internetowa wizytówka marki Level. Russian Standard Vodka również trzyma poziom, kładąc nacisk na materiały wideo.

Twórca projektu niestety na dzień dzisiejszy nieznany [via Adverblog].

Na początek mała uwaga: projekty z zakresu packaging design będą na tym blogu lądować rzadko, ze względu na umiarkowane zainteresowanie ze strony autora. O pewnych firmach i ich realizacjach nie mogę jednak nie wspomnieć.

Zalicza się do nich z pewnością studio brandingowe BVD ze Sztokholmu, obsypane nagrodami podczas ostatnich EDAwards (kategorie: Packaging alcoholic drinks, Packaging food & bevarages i Packaging miscellaneous).

Do grona klientów BVD należą m.in. Absolut, Duka, Electrolux, H&M i Ikea. Wyjątkowo równe i ciekawe portfolio (+ krótki opis każdego projektu), polecam.

Made in Japan. Tylko tyle tym razem.

Nie zauważyłem wcześniej, ale nadrabiam: na oficjalnej stronie World Press Photo znajduje się sekcja z nagraniami wideo, na których wyróżnieni fotografowie opowiadają o swoich zdjęciach:

W księgarniach jest już dostępny najnowszy album z nagrodzonymi w tym roku fotografiami, wydany przez Thames & Hudson. Swój egzemplarz kupiłem tutaj.

Najciekawsze opening titles z filmów i seriali. W pakiecie dostajemy: zdjęcia, wideo, krótki komentarz i listę płac.

Autor znakomitego bloga Ventilate odwiedził z kamerą nowojorskie studio produkcyjne Hush. Możemy podejrzeć jak, gdzie i nad czym pracują:

Krótka autopromocja Hush z oficjalnej strony:

New York-based directing collective HUSH, lead by co-founders / directors Erik Karasyk and David Schwarz create powerful brand-driven stories, award winning design, animation, and VFX for TV commercials, music videos, broadcast, and interactive media channels across all platforms. 

Firma ma na koncie realizacje m.in. dla takich gigantów jak Nike, Honda, Coca-Cola czy Nokia.

Na koniec ich showreel z ubiegłego roku:

10-minutowy film krótkometrażowy, nagrodzony na kilku festiwalach (m.in. Cork Film Festival i Hot Docs). Reżyseria: James Lees. Więcej: myspace.com/apologyline.

Propozycja na piątek od Future Shorts.

Kochasz futbol i mieszkasz w Londynie (lub akurat spędzasz w tym mieście urlop)? OK, udajesz się do NikeTown, na pierwszym piętrze lokalizujesz iMaca i rozpoczynasz projektowanie własnej koszulki.

Zaczynasz od wyboru stylu (matchday / training) i koloru, herbu oraz logo sponsora (opcjonalnie). Na koniec numer na plecy i własne nazwisko.

Cena? £26.99. Spodenki i getry oczywiście dodatkowo płatne.

Nike Kit Builder, będący rozwinięciem projektu NIKEiD, zrealizowała agencja R/GA London.

Studio8 Design: eksperci z szufladki oznaczonej hasłem ‘Editorial design‘. Odpowiadają za wygląd czasopism, książek i innych publikacji, czasami również plakatów i serwisów www.

Jedną z ich ostatnich realizacji jest nowe Futu.

m ss ng p eces to dwuosobowy team produkcyjny z Nowego Jorku. Ari Kuschnir i Scott Thrift specjalizują się w przygotowywaniu kontentu wideo na potrzeby internetu.

W gronie ich klientów są m.in. Cool Hunting (za podcasty video dla tego bloga zgarnęli Webby Award w 2007 r., poniżej jeden z ostatnich epizodów), magazyn Wired oraz marki Don Julio Tequila i Blackgold.

Aktualnie m ss ng p eces pracuje m.in. nad serią dwunastu 90-sekundowych shortów dla organizatorów Sundance Film Festival.

Londyńskie NB Studio zaprojektowało ostatni raport roczny dla Channel 4, zdecydowanie wyróżnia się on na tle wcześniejszych publikacji. Zdjęcia pracowników: Nick Turpin.

Annual report jest dostępny w wersji online (+ PDF do pobrania).